CITY TRIP BY ANNELOES: Berlijn vs. Antwerpen

december 25, 2014

De liefde voor alles in en om de keuken zat er door haar Indische achtergrond vroeg in. Anneloes Buijs-Vink (29) kreeg dit door haar moeder met de paplepel ingegoten, maar dit werd pas echt een missie na haar opleiding Food and Business. Buiten dat ze in januari haar eigen lunchservice is begonnen, heeft haar uit de hand gelopen hobby meer onderhoud nodig. Nieuwe restaurantjes proberen, experimenteren in de keuken, recepten uitwisselen en kook/dieetboeken uitpluizen zijn een paar voorbeelden die haar passie voor eten en koken weergeven. Omdat zij met haar lunchservice gebruik maakt van (bio)streekproducten heb ik haar gevraagd of ze om de week een recept wil maken waar één van die producten centraal staat. Een gezond maar vooral lekker alternatief voor dat saaie AGV’tje! (Aardappelen/groente/vlees)

Berlijn vs. Antwerpen: Ruwe Bolster vs. Blanke Pit 

Berlijn

Weekendje Berlijn op de valreep. Dat zijn van die onverwachte pareltjes. Berlijn is rauw en een beetje viezig maar voor mij blijft het een schat aan mogelijkheden op een super relaxe vakantie. Ik krijg altijd inspiratie als ik in één van de nieuwe eettentjes heb gegeten of een door mij nog niet ontdekt straatje inloop en leuke winkeltjes tegenkom. En op zondagmiddag een wazige galerie met hysterische performance art aan doen, hoort er eigenlijk ook een beetje bij. Dat vrijgevochtene hoort nu bij deze stad met zo’n beladen verleden. En als niet onbelangrijk voordeel; ik voel me er nooit onveilig op straat; niet ’s avonds en ook niet ’s nachts. Mijn eega en ik hebben dan ook een langgerekt ‘snackfest’ gehouden in het pikkedonker (het was er al pitchblack vanaf half 5).

We kwamen om half 6 aan in ons hotel en gingen rond kwart over 6 richting District Môt. Dit “Saigon Streetfood” restaurant laat zich van zijn beste kant zien als het om authentiek Vietnamees gemaksvoedsel gaat. Het hele interieur is ingericht om de gasten het gevoel te geven dat ze in een echt Aziatische straattentje terecht zijn gekomen; gekleurde plastic krukjes, plastic mandjes op tafel met flessen saus en blikjes met  bestek en de onontbeerlijke pleerol om je vette vingers mee af te vegen. Ook hebben de muren ‘streetart’ en is er in het restaurant een miekarretje waaruit de kommen pho (Vietnamese noodlesoep) worden geserveerd. Maar het mooiste detail vond ik nog wel de warboel aan elektrische bedrading die, net als in Azië, boven je hoofd in chaotische bundeltjes hun weg naar de (zogenaamd) omliggende huizen vinden. Maar nu over het eten, want dat is natuurlijk het belangrijkste…

District Mot Berlin Food restaurant bloggers

De logica van de kaart ontging me nog een beetje want er waren allerlei kleine ‘tapasachtige’ gerechtjes maar ook ‘gewone’ voorgerechtjes en hoofdgerechten die met zijn tweeën gedeeld konden worden, zoals hotpot en bbq. Naar mijn idee stond dat allemaal lekker doorelkaar dus ik bestelde wat ‘kleine’ gerechtjes op goed geluk.

Een jonge mango salade, gestoomde rijstpakketjes met crabvlees? (ik kon het niet helemaal meer definiëren), kikkerbilletjes, gekruid rundergehakt in wijnbladeren, en  Vietnamese ribbetjes. Dit waren inderdaad hele kleine porties dus alles is schoon op gegaan. En toen moest ik  natuurlijk, als echte noodlesoepfanaat, een kom pho proberen. Die was naar mijn mening heerlijk. Ik ben natuurlijk geen Vietnamese, die weten beter wat authentiek is, maar ik heb wat tips van een Vietnamese vriend gehad; De bouillon moet helder zijn en de kruiden op een apart bordje geserveerd. Dat was hier het geval dus ik denk dat ik wel mag zeggen dat het om een ‘relatief’ goed kommetje bamisoep ging. Ik vond de rijstnoodles ook heel goed; niet te zacht en slap zoals je vaak voorgeschoteld krijgt maar nog met een ‘bite’.

District Mot Berlin Food restaurant bloggers District Mot Berlin Food restaurant bloggers

Na deze ‘snack’ gingen we richting La Soupe Populaire. Een van de restaurants van Tim Raue, een gevierd chef in Duitsland die bijna in elk restaurant waar hij de scepter zwaaide, een ster van Michelin ontving. Dit relatief nieuwe project is in een oude brouwerij gevestigd en net als meer (hippe) restaurants in Berlijn moeilijk te vinden. Na een paar keer heen en weer langs een vervallen ‘Imbiss’ te zijn gelopen en de Googlemaps nog maar eens gecheckt te hebben, bleek dat we toch echt dit slecht verlichte terrein op moesten. (mijn hart maakte al een klein sprongetje want ik hou wel van dit soort rare expedities). Toen de terreinopzichter ons had bevestigd dat we goed zaten gingen we vol verwachting dit industriële pand binnen. Het was werkelijk prachtig. Aangezien ik pas een paar dagen van te voren wist dat ik naar Berlijn ging, wist ik al dat een tafeltje in dit gewilde restaurant uit den boze was. Op de site stond echter dat als je op de zoete inval kwam, je de meeste kans had rond een uurtje of kwart voor tien. Na onze zoveelste (perfecte) cocktail in Le Croco Blue, de inhouse bar, wist ik dat het ijdele hoop was geweest maar desalniettemin een hele leuke ervaring volgende keer kan ik me hopelijk iets beter voorbereiden en heb ik wel een tafeltje in dit leuke restaurant met typisch Pruisisch/Duitse keuken.

La Soupe Populaire Food Berlin bloggers La Soupe Populaire Food Berlin bloggers

De volgende dag hebben we voor mijn reservering in ‘Schneeweiss” nog even over de Berlijnse kerstmarkt geslenterd. Prachtig om te zien dat die Duitsers met zoveel trots hun ambachten tentoonstellen en verkopen. Wat ik vooral mooi vond om te zien was hoe ze terplekke hun vis rookten. Dan weet je dat het echt vers is! Ik heb me nog even te goed gedaan aan een shotje wodka en kaviaar en na de obligate glühwein zijn we richting Friedrichshain gegaan.

Kerstmarkt Berlin Food citytrip Bloggers Kerstmarkt Berlin Food citytrip Bloggers Kerstmarkt Berlin Food citytrip Bloggers

Het eindstation van de U1 metro is de Warschauerstrasse. De “place to be” voor alle twenty something hipsters die het liefst het hele weekend doortrekken in één van de vele technotenten die Berlijn rijk is. Ze zitten hier namelijk allemaal op een kluitje.  Als je het station uitloopt zie je aan de overkant van de straat het Michel Berger hotel waar veel van die feestgangers zich te rusten leggen. (Als je er nog nooit geweest bent, loop gewoon even binnen om iets te drinken. Het design hier is voor veel anderen een inspiratie geweest en het is altijd leuk om mensen te kijken in dit drukbezochte hotel)

Wij lieten de technoklanken even achter ons en liepen iets verder de wijk in. Friedrichshain is zichtbaar nog erg oostduits. Je ziet hier nog duidelijk in het straatbeeld dat ze een achterstand hebben op het veel rijkere westduistland. Het onderhoud aan panden laat nog wat te wensen over, maar doordat steeds meer jonge Berlijners hier vestigen zie je dat er mooie initiatieven als paddenstoelen uit de grond komen. O.a. het eerstgenoemde hotel en niet ver van het station zie je “Veganz” een mooie en grote veganistische supermarkt (wat eigenlijk al best een grote keten is), Die Turnhalle is een restaurant in een oude, je raadt het al, gymzaal van een school (heel leuk voor een zondagsbrunch) en Schneeweiss (naam te danken aan het interieur, of andersom). Daar liepen we dus heen om eens te testen of al die lovende woorden ook gegrond waren.

En dat waren ze hoor, ik had twee voorgerechten, een zalmtartaar en coquilles met gelakt buikspek. De zalmtartaar was lekker maar niet super (vooral de toefjes mierzoete weetikveelwat vond ik misplaatst) de coquilles waren kakelvers en dat proefde je. Mijn eega had een mooi droog uitgebakken, gelukkig niet gigantische, schnitzel met een perfecte lauwwarme aardappelsalade met een zuurtje erin die het “vettige” van de schnitzel juist draagbaarder maakt. De koolsla/komkommersla was vers gemaakt en dat maakt toch echt een groot verschil met al die “coleslaws” uit een pot die je normaal erbij krijgt. Al met al een fijn restaurantje. Ga je een keer naar deze technocity om even uit je plaat te gaan en voel je je na al die post-party döner niet zo gezond meer, lijkt me dit het ideale restaurant om je citytrip af te sluiten.

 Schneeweiss Berlin food bloggers citytrip  Schneeweiss Berlin food bloggers citytrip Schneeweiss Berlin food bloggers citytrip

Antwerpen

En toen ik eindelijk mijn kindje genoeg geknuffeld had na een lang weekend zonder ouders ging ik al weer naar Antwerpen met de lady friends. Een van de ladies had een allerschattigst ‘middeleeuws’ appartement gereserveerd wat letterlijk tegen de ‘Onze Lieve Vrouwe Kathedraal’ aan lag.

Foodblogger Antwerpen citytrip

Uiteraard was ik ‘Chef Culi’ en had ik wat restaurantjes uitgezocht.  Als ik in België ben, waan ik me qua eten altijd in de zevende hemel. Als ik in Nederland ga eten, heb ik her en der m’n adresjes maar als ik ergens kom waar ik minder bekend ben laat ik me eerst goed informeren. Het verschil tussen het lagere en hoge segment is best groot. Bij onze zuiderburen is dat al weer veel minder het geval. Volgens mij scheelt het qua Michelin sterren niet zo veel met ons eigen land maar de gemiddelde restaurateur zonder sterretje is wel zo veel beter dan de ‘standaard’ bij ons. Hoe zuidelijker je gaat bij ons, hoe meer aandacht mensen hebben voor kwalitatief eten (kijk naar Zuid Limburg, Zeeuws Vlaanderen). Die bourgondische eetcultuur zit er bij hen gewoon echt ingebakken. Toch heb ik voor dit vriendinnenweekend ook mijn vooronderzoekje gedaan en kwam ik o.a. uit bij Fiskebar. Dit aan de Marnixplaats gelegen visrestaurant is zeker niet te formeel maar wel heel goed in wat hij belooft; super verse visjes en al het andere lekkers uit de zee. Zelfs de bijgerechten waren erg goed. Vaak zie je dat ze het “pièce de résistance” met veel aandacht presenteren en zijn de ‘condiments’ er snel bijgemaakt. De spaghettini onder mijn kreeft was perfect ‘al dente’ ! De Bouillabaisse en mijn semi toetje, de scroppino, werden ook beeldig gepresenteerd.

Voor herhaling vatbaar dus!

Foodblogger Antwerpen citytrip Fiskebar Foodblogger Antwerpen citytrip Fiskebar Foodblogger Antwerpen citytrip Fiskebar

Foodblogger Antwerpen citytrip Fiskebar

Foodblogger Antwerpen citytrip Fiskebar

Voor het stappen gingen we nog even langs bij de Absinthbar van Appelmans. Dat zat aan de andere kant van de kathedraal en was een steenworp van ons appartement. Ze hebben een zeer uitgebreide kaart met mooie absint cocktails maar voor degenen die niet van dit zogenaamd hallucinerende goedje houden, is er nog genoeg keus.

de Absinthbar van Appelmans Bloggers citytrip Antwerpen

Aangezien het stappen an sich niets met culinaire hoogstandjes te maken heeft, hou ik die foto’s lekker voor mezelf 😉 Gelukkig had ik de “brunch” de volgende dag lekker laat gepland, want om 10 uur moest ik nog niet aan eten denken en om 11 uur trouwens ook niet.  Maar mijn  vooruitziende blik had de brunch/lunch om half 1 gepland. We gingen naar het Felix Pakhuis, een prachtig pand aan de haven. Deze drukbezochte zondagsbrunch is een ‘all you can eat’ brunchbuffet. Normaliter gaan bij de termen ‘ all you can eat’ en ‘buffet’ m’n haren recht overeind staan maar laat het maar aan onze zuiderburen over om hier een chic geheel van te maken; o.a. verse broodjes, verse pate, gerookte zalm, soepjes, salades, verschillende soorten gebak (waaronder mooie macarons en eclairs) maar ook de standaard ‘englisch breakfast dingen’ (ik heb me daar niet aan gewaagd maar een vriendin zei dat dat ook erg lekker was). Je mocht verse sapjes drinken tot je er bij neerviel maar koffie, thee en cava was apart te bestellen. Ik zag er ook veel families zitten, dus als je al kleintjes hebt, is dit zeker een plek waar je je niet opgelaten zult voelen.

Bloggers citytrip Antwerpen Bloggers citytrip Antwerpen Bloggers citytrip Antwerpen

Dit was al weer de laatste foodblog van het jaar… Ik wil jullie allemaal hele fijne, gezonde en culinaire feestdagen toe wensen en tot snel in 2015!

Liefs,

Anneloes

Share Button
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Post a new comment